Een prachtig pak

“Maar Johan… De cocktailparty is van essentieel belang.” Mia’s stem sloeg over van opwinding en het huilen stond haar nader dan het lachen. “Je kunt daar echt niet verschijnen in je alledaagse klofje. Je hebt echt een gedegen herenpak nodig en moet modieus gekleed zijn. ”

Ze stond op het punt om promotie te maken. Ze moest alleen nog kennis maken met de investeerder van het bedrijf waar ze sinds maart voor werkte,  en als die zijn goedkeuring gaf was alles in kannen en kruiken. Er lag een enorme loonsverhoging in het verschiet, meer vakantiedagen en een auto van de zaak. Dan kon Johan de fiets ook weer gebruiken.

Maar Johan zag het niet zitten. Die lag dwars.
“Een cocktailparty? Voor een select gezelschap?” Hij knarste met zijn tanden. “En dan wil jij dat ik mijn zuur verdiende  centjes uitgeef aan herenmode? Onzin.”
“Een investering, Johan… Volgens mij vertegenwoordigt die man Hugo Boss in Azië dus die let wel op zulke details.”

Johan schudde zijn hoofd. “Bruin kan het niet trekken… en ik ook niet. Gaat niet. Onmogelijk.”

“Wat draag je dan? De party is morgenavond?”
“Gewoon,” antwoordde Johan. “Wat ik altijd draag.”

Hij had zijn ogen fijntjes samengeknepen. “Mijn poloshirt en misschien die nieuwe sweatpants van Zalando. Ziet er toch heel behoorlijk uit?“

Mia tuurde in Johans ogen en zei toen zachtjes en met gebroken stem: “Lieverd… voor mij? Alsjeblieft?” Tranen wilden nog wel eens helpen.

Johan beet op zijn lip. “Niet doen… Mia… Niet huilen. Weet je wel hoe duur herenmode is? Alleen zo’n zijden das kost al meer dan mijn weekloon. En dan nog van die zwart-glimmende bordeelsluipers…” Hij slaakte een diepe zucht.

“Alsjeblieft… Pleeeeeeeease?”

Johan knikte. “Vooruit dan maar… Omdat jij het bent.”
Mia rende op hem af en gaf hem twee dikke zoenen. “Je bent toch zo’n lieverd. Dank je, Johan. Nu komt alles goed.”

***

Toen Johan de volgende dag bij de Kringloopwinkel naar binnen stapte was hij vol goede moed. Dat hij daar niet meteen aan had gedacht. In zo’n winkel kon je van alles kopen voor maar een paar Euro en ze hadden vast nog wel een pak ook. Mia zou het verschil niet zien; die liep met haar hoofd in de wolken. Het was een stoffige en muffe bedoening hier. Johans neus zat meteen verstopt en hij moest toegeven dat het er allemaal wat armoedig uitzag. Maar wie maalt daar nou om als je bijna voor niets je vrouw tevreden kunt houden.

“Kan ik u misschien helpen?” vroeg een wat gezette, oudere dame met rood geverfd kort haar en een grote paarse bril. “Of kijkt u liever wat rond?”

Johan keek op. “Eh… Herenmode… Ik zoek eigenlijk een herenpak.”
“Een herenpak? Met een das en een bijbehorend jasje?”
“Ja, natuurlijk,” zei Johan wat geïrriteerd. “Herenkleding, met alles erop en eraan.”

“Waar heeft u het voor nodig?” vroeg de vrouw weer.

Johan vroeg zich af waar de vrouw zich mee bemoeide, maar antwoordde toch. “Mijn vrouw heeft een cocktailparty. Ze moet de een of andere Aziaat overtuigen van haar capaciteiten en ik moet mee.”
“Oh,” antwoordde de paars gebrilde vrouw. “Heb ik niet.”
“U heeft geen pak?”
“Nee,” schudde ze met haar hoofd. “Maar…” zei ze met een glimlach, “Ik heb wel iets anders. Net binnen gekregen.“

Johan fronste zijn wenkbrauwen.

“Loopt u maar even mee.” Ze stuurde Johan naar een stoffig rekje en na even gezocht te hebben trok ze er een kledingstuk uit. Ze hield het voor Johan omhoog en zei met een triomfantelijke glimlach: “Voor vijf Euro is die van u.”

“Een Chinese jas met draken borduurwerk…?” Johan staarde naar het rood glimmende zijden kledingstuk en slikte. “Vijf euro is een goede prijs… maar dit is toch niet hetzelfde als een strak herenpak? Wat moet ik ermee?”

“U hebt geen visie, mijnheer,” sprak de verkoopster bestraffend. “Stel u zich eens voor… Een investeerder uit Azië? Dan heb je het over China. Alles komt vandaag de dag uit China… Die investeerder die uw vrouw moet zien te overtuigen is Chinees. Dat staat als een paal boven water. Ik zie het al helemaal voor me. “ Haar stem klonk dromerig terwijl ze haar ogen opsloeg naar het plafond van de Kringloopwinkel. Johan volgde haar blik en zag dat het plafond beslist een schoonmaakbeurt nodig had.
“Stelt u zich dat eens voor,” vervolgde de dame. “Een eenzame, onzekere Chinees in ons kille kikkerlandje. Hij verlangt naar de warmte en de geborgenheid van zijn geliefde China, maar die is hier voor hem niet te vinden. Hij verlangt terug naar de idyllische  rijstvelden, maar alles wat hij hier ziet zijn modderige weilanden met verregende koeien. En dan, net als het hem allemaal teveel wordt en hij het zaken doen in Nederland vervloekt, verschijnt u op het toneel in deze traditionele Chinese outfit. De rest laat zich raden. Kind kan de was  doen…” Ze staarde tevreden naar Johan die even slikte.

“Z-Zou u denken?” stamelde hij tenslotte.

“Zeker weten,” antwoordde de paars gebrilde dame weer. “En om het helemaal compleet te maken heb ik voor tien Euro nog een Samurai zwaard voor u.” Ze wees naar een zwaard dat aan de muur hing. “Wel wat roestig, maar als u het in de schede laat zitten, kraait daar geen haan naar.”

Johan was verkocht. Hij staarde opgewonden naar het Samurai zwaard en knikte blij. “Inpakken maar.”

***

“En?” vroeg Mia… “Heb je een mooi pak gekocht? Laat eens zien.”

Johan schudde zijn hoofd. “Het is een verrassing. Maar je zult trots op me zijn. Ik heb kosten nog moeite gespaard om je vanavond terzijde te staan.”

Mia keek met stralende ogen naar haar Johan. “Je bent toch zo’n schat, Johan. Na vanavond gaan we een nieuw hoofdstuk in ons leven tegemoet. Mijneer Dubrovnik zal me zeker mogen.”
“Dubrovnik? Wie is dat?”

“De investeerder in ons bedrijf die ik moet overtuigen.”
“Maar dat was toch een Chinees?”

“Een Chinees? Welnee. Wie heeft je dat op de mouw gespeld? Mijnheer Dubrovnik is van Bosnië. Die vertegenwoordigt Hugo Boss in Thailand. Niet in China. Daar is mijnheer Dubrovnik niet welkom.” Ze giechelde. “Stel je voor… Hij is daar het land uitgezet. Een of andere rel met die traditionele drakenjassen die ze daar verkopen. Nee, China… daar moeten we niets van hebben. Nog koffie, lieverd?”